Een plek waar je zonder drempels binnenloopt, jezelf kunt zijn en samen kunt werken aan herstel en persoonlijke groei. Dat is wat het Zelfregiecentrum wil bieden aan inwoners van MooiMaasvallei. Wilma Lange uit Vianen is als ambassadeur nauw betrokken bij deze nieuwe ontmoetingsplek. Vanuit haar eigen ervaringen weet ze hoe belangrijk het is dat mensen ergens terechtkunnen, juist op momenten dat ze even niet weten hoe ze verder moeten.
In 2011 kreeg Wilma een burn-out. Na haar herstel verdiepte ze zich in trainingen en opleidingen rondom rouw en verlies. Via Door & Voor volgde ze de cursus ‘Herstellen doe je zelf en werken met eigen ervaring’. De bijeenkomsten vonden plaats in haar eigen dorp. “Ik vond dat best spannend. Ik was bang dat iedereen zou weten dat ik een burn-out had gehad en dat ik de weg helemaal kwijt was geweest. Daar zat een stuk schaamte achter.” De laagdrempelige kennismaking beviel zo goed dat ze al snel wist: dit moet breder bekend worden. Volgens Wilma is er veel winst te behalen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en herstel. Dat gaat niet alleen om mentale gezondheid, maar ook om fysiek en emotioneel welzijn. “Het een hangt samen met het ander.”
Meer dan alleen cursussen
Na haar deelname aan de cursussen werd Wilma gevraagd vrijwilliger te worden. Ze koos voor het ambassadeurschap, om een netwerk rond het initiatief op te bouwen en te versterken. Daarbij wil ze ook professionals, zoals huisartsen, bereiken. “Ik wil graag dat zij weten wat er mogelijk is en inwoners kunnen wijzen op plekken waar ze terechtkunnen.”
Vanuit die betrokkenheid raakte Wilma enthousiast over de ontwikkeling van het Zelfregiecentrum. Sinds 1 september is deze laagdrempelige ontmoetingsplek in ontwikkeling. “Het is een ontmoetingsruimte waar je vrij kunt binnenlopen voor een kopje koffie of thee en een praatje. Je kunt er ook deelnemen aan cursussen en zelf iets organiseren. “Iedereen is welkom zoals hij of zij is. “In het Zelfregiecentrum spreken we dezelfde taal. Dat is de taal waarin we mogen zijn wie we zijn. Er zijn geen statussen of rangen. Of je nu directeur bent of aan de lopende band staat, als mens zijn we allemaal gelijk.”
Een steuntje in de rug
Wilma ziet onder andere een belangrijke rol voor het Zelfregiecentrum in de periode waarin mensen wachten op professionele hulp. Iemand die bijvoorbeeld bij de huisarts komt met mentale klachten kan soms maanden moeten wachten voordat er plek is bij een psycholoog. Juist in die tussenliggende periode kan het centrum iets betekenen. “Om iemand niet te laten zwemmen, zou een huisarts kunnen zeggen: het duurt nog een half jaar voordat je bij de psycholoog terechtkunt, maar misschien kun je in de tussentijd eens kijken bij de inloop van het Zelfregiecentrum. Misschien past een cursus bij je. Het is niet of-of, maar en-en.”
Schakel tussen inwoners en professionals
Met haar achtergrond in de zorg en haar persoonlijke ervaringen voelt Wilma zich op haar plek tussen inwoners en naast professionals. Ze werkte dertig jaar als woonbegeleidster in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Daardoor kent ze zowel de wereld van de professionals als die van mensen die ondersteuning nodig hebben. Ze ziet zichzelf dan ook graag als een verbindende schakel. “Ik sta eigenlijk precies tussen de inwoner en de professional. Professionals kijken soms vanuit één visie en inwoners vanuit hun eigen perspectief. Als je daar tussenin staat, kun je een mooie verbindingsfactor zijn.”
Een inspirerende plek waar iedereen zichzelf mag zijn
Als Wilma vooruitkijkt naar het Zelfregiecentrum over tien jaar, ziet ze een inspirerende plek voor zich. Een plek waar mensen elkaar ontmoeten, samen werken aan herstel en persoonlijke groei en vooral zichzelf kunnen zijn. Daarbij is ook ruimte voor onderwerpen die niet altijd vanzelfsprekend worden besproken, zoals rouw en verlies. “Ik hoop dat het een plek wordt waar aandacht is voor wat er is, maar ook voor dat wat je mist. Uiteindelijk gaat het erom dat men als mens de zin van het leven vindt, daar staan wij graag voor open.”
